main_image2
--

Offset, druk offsetowy – to jedna z form druku płaskiego. Polega ona na przenoszeniu obrazu z płaskiej formy drukowej na podłoże drukowe np. papier. Czynność ta odbywa się za pomocą cylindra pośredniego pokrytego gumą, zwaną obciągiem.

Druk offsetowy dzielimy na:

  • druk offsetowy arkuszowy – w tym rodzaju druku offsetowego podłoże stanowi arkusz
  • druk offsetowy zwojowy – w tym przypadku podłożem jest zwój, farby lejnej
    • coldset – offset „na zimno” (utrwalanie farby poprzez wsiąkanie w papier)
    • theatset – offset „na gorąco” (utrwalanie farby przez wsiąkanie w papier i odparowywanie w wysokich temperaturach) pokryta farbą długa wstęga papieru przed sfalcowaniem przechodzi przez nagrzany do wysokiej temperatury tunel suszący.

Coldset i heatset używane są zazwyczaj do druków wysokonakładowych, takich jak gazety, magazyny, książki telefoniczne itd.. Podłożem tego typu druku są papiery kalandrowane i kredowane.

Offset wodny jak sama nazwa wskazuje wiązany jest z drukiem z użyciem roztworu nawilżającego. W offsecie klasycznym, czyli wodnym na powierzchni drukowej znajdują się punkty hydrofilowe, (te zwilża roztwór wodny) oraz miejsca hydrofobowe, (te zwilża farba drukowa).
Między tymi dwoma elementami, czyli środowiskiem roztworu wodnego, a środowiskiem offsetowym farby olejowej występuje wzajemne
odpychanie. Niezmiernie ważne w tym środowisku jest osiągnięcie stanu równowagi. woda-farba. Roztwór nawilżany to ok, 85%-95%
wody. Dodatkowymi substancjami które miesza się w roztworze wodnym to np. alkohol izopropylowy(IPA). Trzeba zaznaczyć że pojawią
się ogólna tendencja do redukowania IPA na rzecz buforów.

Offset bezwodny – forma druku offsetowego bez użycia środka zwilżającego. Do tej formy druku używa się specjalnych farb odznaczających się wysokimi napięciami powierzchniowymi, a także specjalnych form drukowych – form silikonowych. Pozytywną cechą offsetu bezwodnego jest brak problemów związanych z kontaktem roztworu z farbą drukowaną (emulgacja farby), i z podłożem (zawilgocenie podłoża). Druk bezwodny umożliwia grubszy tj. ponad 3,5µm. niż w offsecie tradycyjnym nałożenie farby. Jest to możliwe dzięki specjalnej formie drukowej analogicznej do wklęsłodruku. Ze względu na koszty druku bezwodnego i problemy technologiczne zajmuje on stosunkowo niewielką przestrzeń niszową.

Proces wywoływania formy offsetowej – to czynność polegająca na usunięciu warstwy kopiowej z miejsca niedrukujących formy, poprzez rozpuszczenie ich w wywoływaczu.

Historia offsetu

Narodziny offsetu miały miejsce w XVIII wieku wraz z wynalezieniem litografii, nowej techniki druku. Syn pewnego aktora Teatru Królewskiego Alois Senefelder studiował prawo narzucone mu przez ojca. Jednak wraz z jego śmiercią Alois przerwał studia i chcąc wstąpić w dorosłe życie poszedł w jego ślady i został aktorem. Wkrótce okazało się, iż marny był z niego aktor, ale za to wspaniały scenarzysta. Pomimo faktu, iż nie opublikował zbyt wiele prac, zyskał grono odbiorców. Ze względu na wysokie koszty druku, sprzedaż jego prac była mizerna. Chcąc przyśpieszyć publikację materiałów, często bywał w drukarni. Z czasem stwierdził że druk, to żadna filozofia. Zdobył miedziane płyty które następnie zaczął grawerować. Praca ta nie należała do najłatwiejszych i wymagała sporządzenia obrazu na płycie w taki sposób by był odbiciem lustrzanym zamierzonego efektu. Pewnego dnia matka poprosiła o sporządzenie listy rzeczy do prania. Alois nie mając pióra pod ręką, spisał ją za pomocą sadzy zmieszanej z mydłem i woskiem na kamieniu. Nagle zauważył, iż miejsca pokryte tajemniczą substancją nie pochłaniają wody, ale farba do nich przywiera.


Alois po tym zdarzeniu wykonywał rysunki na kamieniu, zwilżając powierzchnie płyty wodą nakładał farbę. I tak powstała matryca. Innym udanym eksperymentem Senefeldra było przeniesieniu rysunku z papieru na płytę wapienną. Efektem tego była możliwość wykonywania rysunków prawo czytelnie, możliwość wznawiania nakładu i dokładne kopiowanie tej samej pracy na jednej płycie. Alois stał się ojcem litografii i opatentował swój wynalazek.

Litografia początkowo szybko się rozpowszechniała, ale miała poważną wadę. Nie pozwalała na szybki druk z powodu płaskich płyt kamiennych. Litografia powoli ustępowała typografii gdzie płyta drukowa otrzymała nowy kształt cylindra. Nowe płyty tworzone były z cynku i aluminium. Zakładano je na specjalny cylinder i w ten sposób przeniesiono druk na papier. Wadą tego rozwiązania była bezpośrednia styczność płyty z papierem. Efektem tego rysunek na płycie szybko się ścierał. Ten model druku nigdy się nie rozpowszechnił.

Pewien amerykański producent papieru, zadrukował go przez przypadek za pomocą gumy. Przez nieuwagę pracownik nie podłożył papieru pod gumę w efekcie czego po odbiciu farby na gumie okazało się że rysunek przenoszony przez gumę jest wyraźniejszy i czystszy. Były to początki przenoszenia prac za pośrednictwem gumy na papier. Druk pośredni przyczynił się do przedłużenia żywotności płyt i dał początek nowej technice – Drukowi Offsetowemu.

Fotografia zastosowana w litografii sprawiła, że wynaleziono odpowiednie szklane płyty, przez które robiąc zdjęcie otrzymywano klisze rastrowane. Fotografia kolorowa zapoczątkowała druk offsetowy w kolorze z użyciem farb procesowych.

Druk offsetowy Kraków – wykonywanie płyt offsetowych presensibilizowanych na skalę przemysłowa otworzył drzwi do ścieżki rozwoju druku offsetowego.

Druk Cyfrowy– jest to typ druku, w którym dane przekazywane są do urządzenia docelowego drukarki za pomocą danych komputerowych. W ten sposób omijamy etap przygotowywania form drukarskich. Ten rodzaj druku przydaje się w niskonakładowych pracach, przy których koszty przygotowania druku offsetowego są zbyt duże. W poligrafii występuje wiele prac poligraficznych w których większą część kosztów stanowią matryce CTP, przygotowanie maszyny do druku, a także jej „rozjazd”

Najczęstszym zastosowaniem druku cyfrowego są niskonakładowe materiały reklamowe. Typowymi pracami na przysłowiową „cyfre” są raporty, wizytówki, małe nakłady ulotek, itd.. Wadą druku cyfrowego jest niestety niezbyt wysoka jakość, w szczególności aple kolorów wychodzą bardzo kiepsko, na co należałoby zwrócić uwagę przy przygotowaniu projektu.

Główne zalety druku cyfrowego:

  • ekspresowa realizacja
  • druk niewielkich nakładów
  • opcja personalizowania nakładu
  • niewysoka cena

Wady druku cyfrowego:

  • Słaba jakość w porównaniu z drukiem offsetowym oraz wysokie koszty przy dużej ilości egzemplarzy.

Cechy druku cyfrowego:

  • Materiał do druku stanowią dane komputerowe.
  • Możliwość drukowania bezpośrednio z komputera lub z nośnika danych.
  • Możliwość nanoszenia zmian każdej kolejnej odbitki (personalizacja).
  • Brak formy drukowej.
  • Obraz tworzony jest bezpośrednio w maszynie drukarskiej, z której to rozpoczyna się druk.

Metody druku cyfrowego:

Elektrofotograficzne (Laserowe)

Zalety druku cyfrowego: 

Realizowanie zleceń „od ręki”. Bardzo krótka faza przygotowawcza, która może odbywać się w trakcie drukowania innego zlecenia.
Jakość druku cyfrowego jest znacznie wyższa niż z typowej drukarki komputerowej ale niższa, niż w maszynach offsetowych.. 
Prędkość druku oscyluje od kilku do kilkudziesięciu stron A4/min (Dla typowych maszyn cyfrowych pracujących w technice elektrofotograficznej).
Możliwość drukowania w szerokim przedziale gramatur, a także na różnych podłożach.
Brak form drukowych, przygotowania maszyny do druku sprawia, iż cyfra jest idealnym rozwiązaniem na prace niskonakładowe.
Oszczędność w postaci braku druków próbnych.
Cena jednej kopi druku jest taka sama jak cena jednej kopii w dużym nakładzie
Przy druku cyfrowym możliwe jest wprowadzanie zmian na bieżąco, nadawanie indywidualnego numeru seryjnego czy stosowanie list adresowych (personalizacja).
Papillon drukarnia Kraków – serdecznie zapraszamy.

Sitodruk – inaczej druk sitowy. Technika druku polegająca na przetłaczaniu farby przez matrycę. Matryca jest formą drukowa (szablon) nałożony na drobną metalową siatkę tkaną lub wykonaną z włókien syntetycznych.  
Dwa główne elementu sitodruku.


Siatka to prostokątna rama zwykle wykonana z aluminium, z rozciągniętą na niej siatką (dawniej stosowane  nici jedwabne lub bawełniane, a współcześnie z nylonu poliestru lub metalu). Drukując grafikę najczęściej stosowane siatki zawierają od 100 do 150 włókien na cm2  (oczka siatki mają średnice od 30 do  40 mikrometrów).
Aby cokolwiek wydrukować oprócz siatki potrzebujemy szablon, czyli matryce. Aby ją przygotować należy zakryć miejsca nie drukowalne(zablokowanie otworków siatki sitodrukowej) Istnieje kilka sposób które są zależne od rodzaju farby, sita, wielkości nakładu a także oczekiwanych efektów. Stosuje się:

  • nanoszenie ręczne roztworu na siatkę, który po zaschnięciu tworzy warstwę nieprzepuszczalną,
  • rysunek tuszem lub kredką litograficzną na powierzchni siatki,
  • szablony wycinane z papieru lub folii,
  • powlekanie siatki emulsją światłoczułą, która po wyschnięciu naświetlana jest w kopioramie.

Historia Sitodruku

Sitodruk, technika sitodruku wywodzi sie z dalekiego wschodu. Na początku ta metoda była wykorzystywana w Japonii do ozdabiania kimon. Wycięty z papieru wzór nanoszony był na napiętą na drewnianej ramie siatkę z włosów ludzkich lub zwierzęcych. Za to na wyspach Fidżi wykorzystywano jako szablon podziurkowane liście bananów. Sitodruk zaczęto stosować juz nie tylko  do ozdabiania tkanin, ale również mebli, ścian oraz innych przedmiotów.


Metoda ta najbardziej rozwijała się w Stanach Zjednoczonych, zapoczątkował tam druk wielokolorowy z jednej formy drukarskiej. Wielkim posunięciem naprzód było wynalezienie filmu SZELAKOWEGO, nazwanego PROFILM, dzięki któremu  przygotowywanie szablonów było szybsze i dokładniejsze. Jednakże został on wkrótce zastąpiony filmem CELULOZOWYM, używanym po dziś dzień.
Początkowo wykorzystywano tą metodę tylko w poligrafii. Sitodruk zapewniał poprzez swoją formę, elastyczność w doborze podłoży drukarskich, co za tym szło- różnorodność materiału, faktury i kształtu, stosowanie różnych rodzajów farb oraz możliwość druku na tkaninie – FILMODRUK.
W połowie XX wieku sitodruk rozpowszechnił się w Europie. Ciekawostką jest, że wykorzystywano sitodruk w podziemnych drukarniach w Polsce w latach 70 i 80 XX wieku. Z upływem czasu w Polsce narodziło się Polskie Stowarzyszenie Sitodrukarzy Polskich, którego celem było rozpowszechnianie nauki o sitodruku oraz nowości w tej dziedzinie, obecna nazwa Polskie Stowarzyszenie Sitodruku i Druku Cyfrowego z siedzibą w Krakowie, należący do organizacji FESPA.

Słownik

Apla – w poligrafii, jest to całkowity zadruk arkusza. Tło arkusza zadrukowane jest jednolicie jednym kolorem farby w ilości dokładnie 100%. Przeciwieństwem aply jest raster.

Bigowanie – proces polegający na przygniataniu papieru przez bigę – czyli nóż poligraficzny zakończony zaokrągloną powierzchnią. Bigi zainstalowane są w wykrojniku – matrycy ze sklejki w której osadzone są noże. Bigowanie jest niezbędne przy grubszych papierach offsetowych, od 200g wzwyż z powodów estetycznych.

Blacha – matryca instalowana w maszynach offsetowych służąca do wykonywania odbitek.

CMYK – podstawowa zestawienie 4 kolorów, farb drukarskich w poligrafii. Mówi się o nich także barwy procesowe lub triadowe. CMYK to przestrzeń barw w pracy z grafiką komputerową. Rozwijając nazwę CMYK to (pomijając ostatnią 4literkę), nazwa wzięła się od pierwszych liter nazw kolorów z języka angielskiego. Cyan – jasnoniebieski, Magenta – czerwony, Yellow – zółty. Mniej znane rozwinięcia literki K to Key color lub Karbon.

Custom publishing – jedna z form marketingu z kórej korzystają drukarnie. Polega na dostarczeniu klientowi (odbiorcy) materiałów marketingowych, w postaci wydruków poligraficznych. Najważniejszym priorytetem custom publishing jest zdobycie nowego klienta, budowania lojalności, a także wzmocnienie marki. Publikacja wykonywana jest przez firmy zewnętrzne na zlecenie, sprzyja osiąganiu celów marketingowych i PR.

Densytometr – przyrząd do pomiaru gęstości optycznej w świetle odbitym lub przepuszczonym.

DTP – Najprościej mówiac, jest to forma przygotowania do druku materiałów, wykorzystując komputer. Przygotowanie projektu, przygotowanie do druku, oraz zastosowanie naświetlarek itd.

Druk – proces polegający na wielokrotnym odbijaniu formy drukowej na podłożu poligraficznym, w tym przypadku papier. Potocznie drukiem nazywamy każdą kopię lub odbitkę.

EPS – jeden z formatów plików stworzonych przez firmę Adobe System inc. zapisany w języku PostScript. Może zawierać całą stronicę w postaci danych tj. krzywe Bezier, fonty lub mapy bitowe.

Falcowanie – najprościej mówiąc łamanie papieru lub składanie arkusza. Arkusz wpuszczany do falcerki wchodzi w tak zwane kasety, które wykonują łam lub kilka łamów. Wykonywany w celu otrzymania docelowego formatu, broszury lub składki. Miejsce zagięcia arkusza staje się krawędzią.

Foliowanie (laminowanie) – proces polegający na pokryciu arkusza papieru folią z tworzywa sztucznego. Foliowanie inaczej laminowanie ma na celu dodać arkuszowi walorów estetycznych, oraz zabezpieczyć przed działaniem mechanicznym, chemicznym lub promieniami uv. Występują dwie metody laminowania na zimno z użyciem kleju, a także na gorąco, gdzie cylinder rozgrzewa się do wysokiej temperatury, która rozpuszcza klej zawarty w folii. Arkusze drukarskie można foliować jedno lub dwu stronie.

Grafika wektorowa – inaczej zwana także grafiką obiektów. Obraz w grafice wektorowej zbudowany jest z nieskomplikowanych obiektów geometrycznych takich jak odcinek, prosta, krzywa, wielokąt. Każdy z obiektów przypisany ma parametr, w przypadku odcinka są to jego końce. Obiekty te zwane także prymitywami mają także określone parametry mówiące o grubości, kolorze linii, wypełnieniu niejednolitym itd…

Gramatura papieru – masa 1 m2 arkusza wyrażona w gramach wyrobu papierniczego, włókienniczego, a także tworzyw sztucznych w arkuszach. Pośrednio parametr ten przekłada się na grubość arkusza.

Impozycja – jest elektronicznym przedstawieniem rozmieszczenia obiektu, broszury, ulotki, plakatu itd.. na arkuszu drukarskim. Impozycja zawiera także niezbędne do druku oznaczenia które ułatwiają proces druku a także późniejszą obróbkę.

ISBN – międzynarodowy symbol literowy, stosowany z układem dziesięciu cyfr, jako kod identyfikujący, określający wydanie książki lub broszury. Nadawany i rejestrowany w Polsce przez Bibliotekę Narodową. Skrót od ang. International Standard Book Number.

ISSN – międzynarodowy symbol literowy stosowany z układem ośmiu cyfr, jako kod identyfikujący wydawnictwo ciągłe, np. seryjne czasopismo. Nadawany i rejestrowany w Polsce przez Bibliotekę Narodową. Skrót od ang. International Standard Serial Number.

Kaszerowanie – czynność introligatorska polegająca na oklejeniu twardego podłoża takiego jak tektura lita, tektura falista cienkim zadrukowanym papierem. Czynność ta wykonywana jest z powodu braku możliwości przepuszczenia grubej i sztywnej tektury litej przez maszynę offsetową. Najbardziej popularnym produktem kaszerowanym są główki do kalendarzy naściennych. 

Makieta – Projekt układu graficznego (typograficznego) publikacji, wykonanej jako wzorzec do formowania (łamania) poszczególnych stronic druku.

Mora – Jest to jeden z licznych niepożądanych efektów w grafice komputerowej, poligrafii i fotografii. Mora to układ prożków powstały na skutek interferencji czyli nakładania się dwóch siatek linii obróconych o pewien kąt lub poddanych deformacji. Aby zminimalizować efekt mory kąty rastra obraca się względem siebie.Niewygodna forma mory powstaje również podczas skanowania druków przygotowanych rastrem klasycznym, gdzie na drobną morę nakłada się w równomierny układ pikseli uzyskanego obrazu bitmapowego. Kolejny zwiększony efekt mory występuje przy tworzeniu z takich skanów, obrazu drukowego.

Narząd – jest to forma przygotowania maszyny drukarskiej do druku. W skład tych czynności wchodzi między innymi zamontowanie płyt ctp, nałożenie farby, spasowanie kolorów lub ustawienie właściwego wydatku farby. Przygotowanie przyrządu wiąże się także z seriią wydruków próbnych.

Oprawa introligatorska – forma wykończenia wielostronicowej publikacji poligraficznej jak czasopisma, książki, kalendarza, a także każdego innego wytworu papierniczego zadrukowanego lub nie (blok rysunkowy, notes, zeszyt) polegającym na łączeniu kart wnętrza z okładką.

Pantone – opracowany przez firmę Pantone system barw drukarskich. Kolory w tym systemie oznaczone są numerem. Kolory z tej palety barw nie zawsze mają odwzorowanie w systemie CMYK i RGB

Paser – inaczej zwany punkturą, przeważnie jako krzyżyk w kole. Stosuje się go w celu spasowania kolejno nakładanych barw na arkusz (czyli kolejnych farb drukarskich), w to samo miejsce. Obraz każdego z kolorów posiada w tym samym miejscu paser. Pasery, czyli punkty umieszcza się na marginesie arkusza i odcina po wydrukowaniu pracy.

PDF – stworzony przez Adobe System inc. format plików mogący zawierać publikację lub cała stronicę. Dalsza ich reprodukcja i przeglądanie wymaga jedynie interpretera wbudowanego w RIP lub programu Adobe Acrobat.

Poligrafia – jedna z dziedzin techniki, której przedmiotem pracy jest wytwarzanie druków. W dzisiejszej zaawansowanej formie przybiera formę przemysłową. Przemysł poligraficzny zajmuje się przygotowywaniem i opracowywaniem form (wzorców drukowych) oryginalnych tekstów, form rysunkowych i drukowanie za ich pomocą wielokrotnych kopii, na potrzeby masowego odbiorcy. Poligrafia z greckiego oznacza „wielokrotne pisanie”

Portfolio – dorobek prac stworzonych przez danego artystę lub agencje poligraficzną.

Proof – cyfrowa odbitka stanowiąca wzór kolorystyczny dla materiałów drukowanych. Proof wykonywany jest na specjalnie skalibrowanym urządzeniu, naśladującym raster drukarski.

Raster – obraz składający się z jednotonalnych kropek

Rozbawienie – Zmiana danych graficznych kompozytowych jakiegoś modelu barwnego np. RGB na inny model barwny. Niekiedy rozbarwianiem nazywa się sam proces konwersji danych barwnych do modelu CMYK. Rozbarwianie nazywa się potocznie „Cmykowaniem”

Składka – zadrukowany arkusz papieru albo kartonu złamany jedno lub wielokrotnie do określonego formatu.

Spad – pole na arkuszu drukarskim, które wychodzi po za format publikacji i zostaje odcięte. Stosowane jest aby w miejscu obcięcia pracy, nie świecił biały kolor. Format po obcięciu na gilotynie zwie się formatem netto.

Sztancowanie – zwane także wykrawaniem, czynność polegająca na wycinaniu kształtu za pomocą matrycy, w papierze lub innym podłożu. W wykrojniku osadzone są noże poligraficzne, które umożliwiają wycięcie formy z arkusza. Nakłady są sztancowane w momencie gdy chcemy uzyskać skomplikowany kształt nie osiągalny za pomocą gilotyny. Przy sztancowaniu możemy używać różnego rodzaju noży, jak noże do cięcia, bigowania lub perforowania arkusza.

Tinta – powierzchnia zadrukowana w niewielkiej ilości, najczęściej delikatnie pokrycie jakimś kolorem.

Użytek – jest to część pracy lub kopia, która znajduje się na arkuszu. Jeśli mamy do czynienia z maszyną o dużym formacie, jak a1 lub b1, możemy zamieścić kilka użytków na jednym arkuszu drukarskim.

Znaczniki cięcia – graficzne oznaczcenie, na arkuszu drukarskim, miejsce w którym ma być odcięty spad. Znaczniki na arkuszu ukazują nam docelowy format netto arkusza.

Wzornik kolorów – najczęściej stosowanym wzornikiem kolorów jest Pantone. Wzornik kolorów to po prostu zadrukowane próbki koloru. Służą one drukarzowi do odwzorowania konkretnego koloru farby, a także grafikowi przy projektowaniu pracy. Kolory barw na ekranie monitora w wielu przypadkach mogą się nieznacznie różnić od tych uzyskanych w procesie druku.